Napisz lub zadzwoń:

Kim jest Archeolog?

Kim jest archeolog?

 Archeolog jest osobą, która posiada odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami. Specjalizuje się w dziedzinie archeologii, zajmuje się badaniem minionych kultur oraz cywilizacji, a także ich relacjami z otaczającym je środowiskiem. Archeolog po uzyskaniu tytułu magistra i odbyciu 12-miesięcznych praktyk zawodowych może prowadzić nadzory archeologiczne i badania archeologiczne (z uwagi na fakt, że w Polsce archeolog jest jednym z zawodów regulowanych). Zadaniem archeologa jest odnalezienie, dokumentacja i analiza źródeł archeologicznych (np. elementów architektonicznych, rękodzieł, pozostałości biologicznych, szczątek ludzkich), poprzez stosowanie różnorakich metod badań, m.in. geochemicznych czy geofizycznych.
Posiadany tytuł archeologa pozwala również na podejmowanie pracy na stanowiskach eksperckich, np. jako rzeczoznawca ministra kultury ds. archeologii.

Archeolog w praktyce

W praktyce archeolog posiadający uprawnienia zawodowe jest osobą, która prowadzi nadzory i badania archeologicznena terenach inwestycji, które obejmują prace ziemne (np. budowa domu, sklepu, wykonywanie przyłączy kanalizacji itp.) na terenie objętym ochroną archeologiczną. Archeolog musi być obecny podczas tych prac (np. kopania fundamentów) i nadzorować ten proces. Jeżeli w trakcie prac ziemnych zostaną odkryte obiekty archeologiczne, to archeolog jest zobowiązany wstrzymać prace, a następnie zabezpieczyć oraz zadokumentować. W praktyce w większości przypadków archeolodzy dokumentują obiekty bez wstrzymywania inwestycji. Wstrzymanie prac ziemnych może nastąpić w przypadku wykrycia ważnych znalezisk, np. zabytkowego cmentarza.
Na zdjęciu widoczna jest młoda kobieta archeolog podczas wykonywania nadzoru archeologicznego na terenie inwestycji drogowej - obwodnicy Sanoka

Narzędzia pracy archeologa

Narzędziami niezbędnymi w pracy archeologa są:
  • wysokiej klasy aparat fotograficzny, (tzw. lustrzanka),
  • łata,
  • szpachelka,
  • gracka,
  • łopata,
  • niwelator,
  • teodolit,
  • strzałka
Profesjonalna lustrznka - niezbędne narzędzie pracy każdego archeologa

Gminne Ewidencje Zabytków i Programy Opieki nad Zabytkami

Archeolodzy są również uprawnieni do wykonywania Gminnych Ewidencji Zabytków oraz do tworzenia Programów Opieki nad Zabytkami. Nie każdy archeolog posiada jednak wymagane umiejętności i wiedzę, jak również środki, gdyż często są to czynności bardzo wymagające pod względem merytorycznym, jak również pracochłonne. Szczególnie w przypadkach, gdy w grę wchodzą większe, zabytkowe miasta.

Archeologia, a biznes

W przypadku, gdy archeolog prowadzi własną działalność gospodarczą, oprócz wiedzy tematycznej związanej z archeologią, musi posiadać również wiedzę związaną z prowadzeniem firmy, z przygotowywaniem ofert, braniem udziału w przetargach oraz walką o klienta. Rynek inwestycji w Polsce jest bardzo dynamiczny i bogaty, niemniej jednak firm archeologicznych również jest bardzo wiele. W związku z tym często głównym argumentem w tej walce jest cena, co nierzadko negatywnie odbija się na jakości usługi.

Arkadia Firma Archeologiczna posiada niezbędną wiedzę, doświadczenie (poświadczone referencjami), jak również środki na prowadzenie nadzorów i badań archeologicznychgminnych ewidencji zabytków, jak również programów opieki nad zabytkami.

Działamy w RzeszowieWarszawieKrakowieKatowicachCzęstochowieOpoluKielcachŁodziRadomiu i wielu innych miastach. Więcej informacji o zakresie oraz zasięgu naszej działalności znajduje się tutaj.

Skarżysko – Kamienna

Mówiąc o historii miasta Skarżyska-Kamiennej i jego rozwoju gospodarczym nie sposób nie zacząć od przeszłości, sięgającej kilku wieków wstecz, gdzie zdarzenia i dokonania naszych przodków kształtowały podwaliny pod to co zapisane w historii miasta.
Przełomowym momentem dla rozwoju gospodarczego miasta była budowa i oddanie do użytku w roku 1883 linii kolei żelaznej, łączącej początkowo stację z Dęblinem i Śląskiem, rozbudowana następnie w 4 kierunkach. Powstały węzeł kolejowy był jednym z czynników powstania i rozwoju osad tworzących późniejsze miasto.
Na lata 80-te XIX w. przypada powstanie jednego z większych zakładów w mieście tj. Odlewni Żeliwa i Emalierni “Kamienna” (właścicielem był Jan Witwicki), która funkcjonowała ponad 100 lat. W pierwszych kilkunastu latach XX w. powstawały zakłady przemysłowe głównie tzw. zakłady “żelazne”. W roku 1920 – o czym stanowią dokumenty – było w ówczesnej gminie Kamienna ponad 20 zakładów wytwórczych, w tym 6 zakładów przemysłowych – branży metalowej, zatrudniających ponad 1000 pracowników i około 1000 pracowników zatrudnionych w służbach kolejowych tj. na stacji i w warsztatach naprawczych taboru kolejowego. Licznie powstawały również warsztaty naprawcze i sklepy.
W 1922 roku na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia, podpisanego przez premiera gen. Władysława Sikorskiego, nadano z dniem 1 stycznia 1923 roku prawa miejskie gminie Kamienna. Również w roku 1922 władze państwowe zadecydowały o wybudowaniu w Skarżysku-Kamiennej wielkiego zakładu zbrojeniowego o nazwie “Państwowa Fabryka Amunicji” Rok 1924 to okres uruchomienia tej fabryki, której rozwój ściśle łączył się przez dziesięciolecia z rozwojem miasta i miał istotny wpływ na ten rozwój. Budowa Fabryki Amunicji w Skarżysku była jedną z większych inwestycji utworzonego w latach 30-tych Centralnego Okręgu Przemysłowego. Cały kompleks zbrojeniowy obejmował oprócz w/w Fabryki Amunicji, Wytwórnię Węgla Aktywowanego i Zakład tzw. Chemiczny (specjalizujący się w produkcji chemicznej związanej z produkcją zbrojeniową).
Łącznie z budową tych zakładów tworzących miejsca pracy rozpoczął się dynamiczny rozwój miasta, powstały nowe osiedla mieszkaniowe dla robotników i kadry inżynierskiej PFA. W 1932 roku Fabryka Amunicji zatrudniała 2760 osób, w roku 1936 – ponad 3000 osób, a w roku 1939 ponad 4500 osób.
Od 1928 roku zatwierdzono obecną nazwę miasta Skarżysko-Kamienna. W tym samym roku utworzono, z siedzibą w Skarżysku-Kamiennej, Zakłady Energetyczne Okręgu Radomsko-Kieleckiego (popularny ZEORK), który z powodzeniem funkcjonuje do dzisiaj i stanowi wraz z rejonami, jeden z największych obecnie zakładów pracy w mieście. W ostatnim roku istnienia II Rzeczypospolitej, Skarżysko-Kamienna było istotnym ośrodkiem przemysłu nie tylko w regionie, ale również w całym Centralnym Okręgu Przemysłowym, a więc i w kraju.
W latach okupacji niemieckiej Skarżysko było jednym z głównych w kraju źródeł zaopatrzenia w broń i amunicję żołnierzy Polski Podziemnej, a zwłaszcza okolicznych oddziałów partyzanckich, między innymi najbardziej znanych: “Ponurego”, “Nurta”, “Szarego”. Było również miejscem eksterminacji ludności polskiej i żydowskiej. W obozie pracy zorganizowanym na terenie zakładu nr 2 PFA, tzw. “Hassagu” wymordowano ok. 25000 osób. Śladami znaczącymi niepokorność tutejszych ludzi są liczne mogiły np. na Borze, gdzie w lutym 1940 r. rozstrzelano 360 osób i na Brzasku gdzie w czerwcu tegoż roku zginęło 760 osób. Po roku 1945 następowała odbudowa przemysłu, dalszy jego rozwój i budowa nowych zakładów. Powstawały głównie zakłady wytwórcze w formie spółdzielni, tzw. przemysłu terenowego i zakładów komunalnych. W sposób dynamiczny rosła produkcja i zatrudnienie w b. PFA czyli w Zakładach Metalowych “MESKO” .
Znaczący rozwój przemysłu w Skarżysku-Kamiennej następuje po roku 1956. W roku 1957 uruchomiono Fabrykę Obuwia, w latach 1966-1968 zelektryfikowano węzeł PKP. Od 1968 roku obowiązuje herb miasta w obecnym kształcie, który symbolizuje trzy grupy zawodowe: kolejarzy, metalowców i odlewników, stanowiące trzon ludności miasta Lata 70-te to dalsza rozbudowa i modernizacja przemysłu w mieście. Utworzono Kombinat Budowlany, wybudowano Fabrykę Domów. Powstało nowe osiedle mieszkaniowe – “Przydworcowe”. Lata 70-te to lata koniunktury głównie dla ZM “MESKO” (duża rozbudowa i modernizacja), dla przemysłu obuwniczego, budowlanego, spożywczego i chemicznego. Lata 80-te, to poza okresem załamania w niektórych dziedzinach – budowa olbrzymiej stacji rozrządowej na węźle PKP. W ogóle służby PKP w Skarżysku (jak mówiono – mieście kolejarzy) to olbrzymi potencjał zatrudniający około 4500 pracowników w 11 różnych dziedzinach kolejnictwa.
Zmiany ustrojowe i gospodarcze ostatniej dekady lat 90. miały istotne znaczenie dla potencjału gospodarczego naszego miasta. W zaistaniałych uwarunkowaniach gospodarczych nie wszystkie firmy potrafiły sprostać nowym wymaganiom.
W początkach wymienionego okresu wyraźnie wzrosło bezrobocie, jednocześnie uwolniona inicjatywa ludzi spowodowała szybki rozwój handlu i niektórych usług oraz małych przedsiębiorstw.
Obecnie dominujący, związany z tradycjami przemysłowymi miasta przemysł metalowy, obuwniczy, energetyczny oraz kolejnictwo stopniowo zmniejsza rolę największego pracodawcy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw, które łącznie zatrudniają zdecydowaną większość ogólnej liczby pracujących.
W Skarżysku-Kamiennej na przestrzeni 10 lat odnotowujemy stały wzrost liczby podmiotów gospodarczych w sektorze prywatnym. Obecnie działa 4 615 firm, których głównymi obszarami działalności gospodarczej są: handel i naprawy 2056 firm (44,5%), przetwórstwo przemysłowe 470 firm (10,2%), budownictwo 394 firmy (8,5%), transport, gospodarka magazynowa i łączność 338 firm (7,3%), obsługa nieruchomości i firm 530 podmiotów (11,5%), hotele i restauracje 115 (2,5%), pośrednictwo finansowe 216 firm (4,7%), pozostałe działy – 496 firm (10,7%).
Dbając o stałe podnoszenie inwestycyjnej atrakcyjności naszego miasta, staraniem władz lokalnych, została utworzona, a następnie poszerzona Podstrefa Starachowickiej Strefy Ekonomicznej w Skarżysku-Kamiennej, która obejmuje 10,5 ha dobrze uzbrojonych terenów przemysłowych.
W 2002 roku została utworzona Skarżyska Strefa Gospodarcza Sp. z o.o. Obejmuje ona tereny poprzemysłowe Zakładów Metalowych “MESKO” S.A., a oferowane tereny i hale będące jej własnością stanowią Podstrefę Starachowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Strefa zapewnia przyszłym inwestorom w zamian za stworzone nowe miejsca pracy stosowne preferencje i ulgi podatkowe.
Dla integrowania środowiska lokalnego i regionalnego biznesu począwszy od 2003 r. Urząd Miasta wspólnie ze Skarżyską Strefą Gospodarczą Sp. z o.o. i ZPHU “KIER” organizuje targi gospodarcze pn. “Skarżyskie Prezentacje”. Ich zadaniem jest upowszechnienie wiedzy o potencjale gospodarczym regionu oraz umożliwienie nawiązywania kontaktów handlowych wystawcom zarówno z kontrahentami krajowymi, jak i zagranicznymi.
Pozytywnym zjawiskiem ostatnich 4 lat jest widoczne zainteresowanie miastem ze strony firm zagranicznych. Największych inwestycji z udziałem kapitału zagranicznego dokonano w gospodarce komunalnej (kapitał niemiecki), w handlu (kapitał niemiecki, brytyjski, portugalski), w branży dystrybucji paliw (kapitał brytyjski i niemiecki) oraz w przemyśle (kapitał amerykański i izraelski).
Dominujący dotychczas w naszym mieście pracodawcy: PKP Skarżysko oraz Zakłady metalowe MESKO S.A. istnieją po restrukturyzacji nadal, a MESKO S.A. przy pomocy kapitału z Izraela i Stanów Zjednoczonych unowocześnia swoją produkcję i uruchamia nową generację produktów, które zapewnią temu pracodawcy stabilność ekonomiczną w najbliższych latach.
Do znaczących przedsiębiorstw należy zaliczyć również ZEORK S.A., WTÓRPOL PPHU, SKAMET Metalowa Spółdzielnia Pracy.
Miasto Skarżysko-Kamienna dzięki dogodnemu położeniu, przewidywalnym i stabilnym warunkom prowadzenia działalności gospodarczej, wzrostowi nakładów na infrastrukturę otoczenia biznesu, ulgom podatkowym dla pracodawców, jest dobrym miejscem do inwestowania.
Potwierdzeniem tego jest wyróżnienie Skarżyska-Kamiennej w IV i V edycji konkursu “Gmina Fair Play” tytułem i certyfikatem “Gmina Fair Play – Certyfikowana Lokalizacja Inwestycji 2005 i 2006”.

Tekst pochodzi ze strony: http://www.skarzyskokamienna.com/index.php?tyt=6

Rzeszów

Rzeszów

RZESZÓW

Leżący u stóp Karpat, na styku dwóch krain geograficznych – malowniczej Kotliny Sandomierskiej i pagórkowatego Podgórza Karpackiego Rzeszów, to największe miasto południowo-wschodniej Polski. I choć dynamicznie rozwijająca się stolica Podkarpacia stawia na przyszłość, to nie zapomina też o swojej historii. A ta historia jest bardzo bogata, bo choć pierwsze wzmianki w dokumentach o Rzeszowie pochodzą z 1354 roku, to źródła archeologiczne dowodzą istnienia tu stałej osady już w czasach neolitu.

Rzeszów
Pomnik Czynu Rewolucyjnego w Rzeszowie
Rzeszów
Pomnik Czynu Rewolucyjnego w Rzeszowie

Z rzeszowskich pradziejów

Na tereny dzisiejszego Rzeszowa zawitano już najprawdopodobniej w okresie późnego paleolitu. Źródła archeologiczne z tego czasu są co prawda nieliczne (większą “popularnością” cieszyły się tereny dziś należące do okolicznych – lub nieco dalszych – miejscowości), ale znane są ślady bytności człowieka na terenach miasta datowane na przełom XI i X tysiąclecia p.n.e. Są to pozostałości krótkotrwałych obozowisk, najprawdopodobniej zakładanych przez przybywających z Północy łowców reniferów – w omawianym okresie tereny Kotliny Sandomierskiej były pokryte tundrą. W czasie badań archeologicznych na stanowisku Rzeszów 25 znaleziono liściak trzpieniowaty – krzemienne narzędzie przypisywane kulturze świderskiej, które najprawdopodobniej zostało zgubione przez jednego z prehistorycznych myśliwych. Możliwe jest również, że Rzeszów i okolice były przystankami w drodze ludności wędrującej w stronę Bramy Przemyskiej.
Na obszarze miasta na ten moment nie odkryto żadnych bezpośrednich śladów kultur ze średniej epoki kamienia (mezolitu). Ten stan wiedzy mogą zmienić kolejne badania archeologiczne.

Widok na Podgórze Rzeszowskie

Pierwsi „Rzeszowianie”

Pod terminem neolitu, czyli młodszej epoki kamienia, kryje się całkowita zmiana modelu życia człowieka (rewolucja neolityczna). To wtedy powstały pierwsze społeczności rolników i hodowców zwierząt. Jedna z nich, nazywana przez archeologów kulturą ceramiki wstęgowej rytej (KCWR) przybyła na tereny Rzeszowa ok. 7500 lat temu. Jej nazwa pochodzi od charakterystycznego dla tej społeczności motywu wstęgi, który był wyrywany na powierzchni ceramicznych naczyń. Ci pierwsi rolnicy wybierali do osiedlania się tereny najżyźniejsze, więc ich naturalnym wyborem były lessowe terasy nadzalewowe Wisłoka. Na chwilę obecną badania archeologiczne na obszarze miasta, w tym również badania ratunkowe potwierdziły istnienie osad, jak śladów osadnictwa w obrębie rzeszowskich dzielnic, takich jak Staromieście, Zwięczyca, Wilkowyja, Pobitno i Załęże. Do najlepiej przebadanych należy stanowisko Rzeszów – Osiedle Piastów 16, z wyróżnionymi aż pięcioma horyzontami archeologicznymi. W trakcie wykopalisk na terenie miasta odkryto ślady charakterystycznych dla KCWR „długich domów” słupowych na planie prostokąta, liczne jamy, fragmenty ceramiki.
Następnie na Rzeszowszczyźnie zamieszkali przedstawiciele kultury malickiej. Stanowiska, gdzie odkryto ślady bytności tej grupy na tych terenach, ulokowane są na wspomnianym już wcześniej os. Piastów, wzdłuż ulic Żeglarskiej i Leśnej, a nawet na Rynku czy Lisiej Górze. Wyróżnikiem tej kultury również była ceramika, początkowo zdobiona charakterystycznym nakłuwaniem, jednak na terenie Rzeszowa występująca głównie w stylu (nomen omen) rzeszowskim, gdzie nakłucia zastąpiono odciskami stempelków. Domostwa były podobne do domów kultury ceramiki wstęgowej rytej, jednak znacznie mniejszych rozmiarów i o planie trapezowatym.
W rejonie miasta na krótko zawitały też plemiona kultury pucharów lejkowatych, ale na ten moment archeolodzy odkryli tylko nieliczne poszlaki tego zjawiska .

Epoka Brązu

O wczesnej epoce brązu na terenie Rzeszowa i okolic nie jest wiadomo zbyt wiele – do tej pory był to okres traktowany jako marginalny, a nawet wręcz ignorowany. Dopiero w ostatnich latach postanowiono bliżej przyjrzeć się problemowi, ale na bardziej szczegółowe informacje będzie trzeba jeszcze poczekać. Wiadome jest, że kontynuowana była neolityczna tradycja kulturowa (zwiększony nacisk na produkcję rolną i stałe formy osadnictwa). Pierwszą wczesnobrązową społecznością na terenie miasta była ludność kultury mierzanowickiej. Prowadzone w ciągu kilkudziesięciu ostatnich lat badania ratownicze, chociażby te przed budową obwodnicy Rzeszowa czy rozbudową osiedla Pobitno itd., pozwoliły odkryć kilka śladów osadnictwa tej kultury. Najliczniejszy inwentarz reprezentowany jest na osiedlu Baranówka na stanowiskach 88 i 89. Niewiele jednak można na razie o tym okresie powiedzieć.
Na Baranówce, dokładnie na tym samych stanowiskach odkryto osadę – następnej chronologicznie – kultury trzcinieckiej (XV/XIV-XIII wiek p.n.e.). Ludność ta, typowi rolnicy, pozostawiła po sobie ślady charakterystycznych dla siebie domostw słupowych oraz licznych jam zasobowych. Z obszaru Rzeszowa znamy jeszcze osady ze stanowisk 4 i 34 ( jedno, sztucznie podzielone stanowisko) oraz Rzeszów – Załęże 117.
Kolejni mieszkańcy przybyli do Rzeszowa w środkowej epoce brązu (XIII wiek p.n.e.) i zostali tu do wczesnej epoki żelaza – okresu halsztackiego (IV-III wiek p.n.e.). Była to społeczność kultury łużyckiej, a konkretnie grupy tarnobrzeskiej. Wiadomo, że ten czas był okresem bardzo bujnego rozwoju tej ludności – stwierdzono kilkanaście punktów osadniczych i śladów osadnictwa w dzielnicach takich jak Śródmieście, Załęże, Wilkowyja, Przybyszówka, Zwięczyca czy Budziwój. Świadczy to o tym, jak intensywnie był ten teren był użytkowany. „Tradycyjne” osady zostały odkryte również na Załężu, Śródmieściu, Zwięczycy, (prawdopodobnie) Budziwoju. Najlepiej przebadaną do tej pory jest (rozkopana niestety tylko „wyrywkowo” w latach 50) osada ze stanowiska 2 koło alei Wyzwolenia. Znane są też znaleziska luźne – kawałki ceramiki, brązowy grot strzały. Głównym wyróżnikiem kultury łużyckiej był jednak obrządek pogrzebowy – ciała zmarłych palono, a następnie składano w grobie w tzw. popielnicy. Niestety do tej pory nie udało się odnaleźć cmentarzyska.

Epoka żelaza

Wczesne żelazo zastało na ziemiach Rzeszowskich wspomnianą już wcześniej grupę tarnobrzeską. W okresie tym odnotowano jednak wpływy również kultury pomorskiej, zwaną też m. in. kulturą urn twarzowych, ze względu na charakterystyczne zdobienia w formie twarzy na urnach służących do pochówków prochów zmarłych. Niestety Rzeszów nie był zbytnio penetrowany przez tą społeczność Na stanowisku 25, tzw. Skałce, znaleziono tylko ślady punktu osadniczego. Na tym samym stanowisku odnaleziono też wskazówki, które mogą świadczyć o krótkim pobycie przedstawicieli kultury lateńskiej, szerzej znanych jako Celtowie. Z Wisłoka wyłowiono też żelazny miecz w zdobionej pochwie (III/II w. p.n.e.), charakterystyczny dla tej kultury .
Kultura przeworska przybyła „ do miasta’’ w okolicach II wieku n.e. i pozostała do V wieku n.e. Przypada to na tak zwany okres rzymski i początek „wędrówki ludów”. Ludność ta trudniła się przede wszystkim rolnictwem, które udoskonalała dzięki żelaznym narzędziom, takim jak pługi, sierpy, żarna itp. oraz „przemysłem wojennym” i przemysłem garncarskim. Z pewnością też utrzymywała też kontakty handlowe z Rzymem. Na stanowisku nr 2 znaleziono fragment terra sigilata – luksusowego naczynia, jakie produkowane były w prowincjach rzymskich, a z kilku innych stanowisk pochodzą rzymskie monety. Kultura przeworska zostawiła po sobie bardzo liczne ślady – znamy kilkadziesiąt stanowisk archeologicznych z terenów miasta. Na Zalesiu znaleziono nawet cmentarzysko ciałopalne, a w jednej z jam kompletny ekwipunek wojownika.

Widok na rzekę Wisłok
Widok na rzekę Wisłok

Słowianie

W VII wieku, w okresie zwanym już wczesnym średniowieczem, na terenie Rzeszowa osiedlili się Słowianie. Najprawdopodobniej do X wieku było to plemię Wiślan, następnie „zastąpione” przez Polan. Słowianie byli ludem rolniczym, żyli w charakterystycznych ziemiankach i półziemiankach. Ich osady były otwarte, tzn. nie ogrodzone. Do tej pory żaden archeolog nie udowodnił istnienia w tym czasie grodu obronnego. Wśród materiałów archeologicznych znaleziono liczne przedmioty żelazne, takie jak nożyce, sierpy, noże, sprzączki. Znalezienie przęślików wskazuje także na praktykowanie tkactwa. Najliczniej występuje jednak ceramika. Osadnictwo słowiańskie lokowało się w rejonach dzisiejszego Staromieścia, Załęża i Pobitna, a największa znana osada odkryta została w rejonie osiedla Tysiąclecia. Najstarsze materiały wykopaliskowe z rynku i przyległych ulic pochodzą już z drugiej połowy XIV, przez co uznaje się, że to tam została założona osada, w której lokowano miasto Rzeszów

Zamek w Rzeszowie
Zamek w Rzeszowie

Co jeśli na mojej działce jest stanowisko archeologiczne?

Co jeśli na mojej działce jest stanowisko archeologiczne?

Wojewódzki Konserwator Zabytków w wydanej decyzji wskazuje formę prowadzonych na stanowisku badań archeologicznych. Wszelkiego rodzaju badania archeologiczne mogą wykonywać jedynie wykwalifikowani archeolodzy.

archeolog pomaga we wszelkich formalnościach związanych z wydaniem pozwolenia


Do przeprowadzenia nadzoru bądź też wykopaliskowych badań archeologicznych upoważniona jest osoba, która posiada uprawnienia archeologiczne (czyli ukończyła studia magisterskie na kierunku archeologia oraz posiada co najmniej 12-miesięczne, udokumentowane doświadczenie terenowe).

Przed rozpoczęciem prac ziemnych odpowiednio wcześniej w urzędzie konserwatorskim inwestor powinien wystąpić o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie badań archeologicznych. Koszt opłat skarbowych to 82 zł. Najczęściej archeolog pomaga we wszelkich formalnościach związanych z wydaniem pozwolenia.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na badania archeologiczne należy dołączyć następujące dokumenty:

  • program prowadzenia badań archeologicznych;
  • dokument potwierdzający posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości, uprawniającego do występowania z tym wnioskiem, albo oświadczenie wnioskodawcy o posiadaniu tego tytułu, a w przypadku gdy z wnioskiem występuje podmiot zamierzający prowadzić te działania, zgodę właściciela lub posiadacza nieruchomości na ich prowadzenie albo oświadczenie, że właściciel lub posiadacz tej zgody nie udzielił;
  • dokumenty potwierdzające posiadanie przez osobę prowadzącą badania archeologiczne wymaganych kwalifikacji, w przypadku gdy wykonawca tych badań nie będzie wyłaniany w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego;
  • mapę topograficzną w skali 1:10 000 albo większej umożliwiającej lokalizację nieruchomego zabytku archeologicznego, z zaznaczonym miejscem planowanych badań archeologicznych;
  • plan w skali 1:100 z naniesionymi miejscami dotychczasowych i planowanych badań archeologicznych w nawiązaniu do punktów szczegółowej osnowy geodezyjnej poziomej co najmniej III klasy i punktów szczegółowej osnowy geodezyjnej pionowej co najmniej IV klasy, z naniesionymi miejscami dotychczasowych i planowanych badań archeologicznych;
  • dokument potwierdzający gotowość muzeum lub innej jednostki organizacyjnej do przyjęcia zabytków archeologicznych odkrytych w trakcie prowadzenia badań archeologicznych;
  • oświadczenie osoby prowadzącej badania archeologiczne o posiadaniu środków finansowych na przeprowadzenie tych badań w zakresie określonym w programie badań archeologicznych, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, o ile wykonawca tych badań nie będzie wyłaniany w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego;
  • opis sposobu uporządkowania terenu po zakończeniu badań archeologicznych.

Czym jest Archeologia?

Czym jest archeologia?

Archeologia jest nauką, która zajmuje się badaniem materialnej i kulturowej działalności człowieka. Podstawowym celem archeologii jest odtwarzanie przeszłości za pomocą znajdujących się w ziemi zabytków archeologicznych. Podstawowymi rodzajami źródeł dla archeologii są nawarstwienia ziemne oraz znajdujące się w nich wytwory rąk ludzkich (źródła archeologiczne) a także szczątki ludzi, zwierząt i roślin.

Strefa Inwestora

W tym dziale znajdują się odpowiedzi na wszystkie nurtujące każdego inwestora pytania. Prawdziwe studium przypadków nadzorów archeologicznych, badań i wszystkich innych zagadnień związanych z archeologią użytkową. Jeśli jesteś inwestorem, budujesz dom na obszarze objętym ochroną archeologiczną lub po prostu interesują Cię zagadnienia związane archeologią, to bez wątpienia znajdziesz tutaj wiele przydatnych informacji.

 

Poniższa prezentacja przedstawia drogę jaką przebywa inwestor, który realizuje inwestycję pod nadzorem archeologicznym.